Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Μάνας

Φωνή το βράδυ μαρτυρική
μου προκαλεί αμηχανία
φοβάμαι να ρθώ να δω… είσαι καλά;
Στο πλευρό ξαπλωμένη
μια τρομερή αγωνία…
φουσκώνει η ανάσα σου
Μορφή Αγίας, σκαρίφισες την ψυχή μου
αιώνια Μάνα, ζήσε χίλια χρόνια

Ανάξιος γιός ένιωθες την αποχή μου

Πράο, γαλήνιο το πρόσωπό σου
χαμογελάω με το στραβό γυαλί σου
Παρέα με τον ελληνικό καφέ σου
σκίτσα με χαμόγελα σου έγραφα ξενύχτης
Χέρια από πηλό, Μάνας χέρια

Θαρρώ αναστατωμένος
συγγνώμη να σου ζητήσω ο αλήτης

Γέλια, φιλιά, χρόνια πολλά στις γιορτές έλεγες
- μάλαμα ότι πιάνεις, να! Να! Σα τα μαλλιά σου!

Γη μου, Μάνα εσύ μοναδική των πάντων
μπόλιασμα με αθάνατο νερό θα κάμω στην ελιά σου






Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου