Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Η νεράϊδα Ζ στο βόρειο σέλας

Διαολεμένα στροβιλίζεσαι
σα ηλεκτρισμένη μέλισσα λουσμένη απ’ την γύρη

Μια στάλα από τα χιονισμένα μάτια της
όαση στους κόκκους της έρημης γής μου

Δίδυμοι ήλιοι ανήλικοι
ανθίζουν, χορεύουν στα χείλη της

Σπάει τo απόλυτο κενό
θρύψαλλα, τσίμπαλα, κοράλλια στα μαλλιά της

Την εκπνοή της γεύομαι στο μήλο του αδάμ μου
Τρέλα, χάνω τα λογικά μου

Γυμνή στο λιβαδότοπο
δροσιά πίνει απ’ τους ιβίσκους

Σα λυσσασμένος αίολος γαρμπής
στα σύννεφα με σηκώνει

Μέθυσε η νεράιδα στις ανθοκαλαμιές
λεβάντα, νερολούλουδα στολίζουν τον λαιμό της

Ιδρώτας ευώδιάζει θηλύκος από τον καλπασμό της


Τέσσερα ξωτικά ξυπόλυτα με πράσινα λοφία
τ’ ουράνιο τόξο κλέψανε μετά την καταιγίδα

Στα φτερά της φωτοσυνθέτουν
σχέδια που ιριδίζουν ελπίδες

Νιρβάνα αύρα την κοιμίζουνε
σμήνος οι λιβελούλες

Πάνω στο στήθος της
ιππόκαμπος φυλάει τον ναό της καρδιάς της


Στο γήινο σύμπαν μου είμαι ζωντάνος
στo όνειρο έχω πεθάνει

Μια ευχή σου ζητώ νεράιδα μου
κάνε τo όνειρο μου
να ζήσει στo όνειρο σου
Όταν ξυπνήσεις ξύπνα και μένα
στον κόσμο τον δικό σου







Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου