Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

To σύνολο του ενός

Ανυπότακτο παιδί η βροχή
στην γκρίζα διαδρομή του
όλους μας κοροϊδεύει
Κορφές τσακίζει, χαλασμός,
τον λύκο αγριεύει
Φύλλα και χώμα αρώματα
χαστούκια μας μπατσίζει

Ανάσα καθάρια ο μεσημβρινός
νεογέννητου αναπνοή αναβλύζει

Θρασύς σκάει ο ήλιος στα μάγουλα
διαβήτης τον κυκλώνει
Πίσω μπροστά και χαμηλά
σ΄ αναμμένος έφηβος γυναίκες σας χαϊδεύει
Σκληρός αφέντης μ΄ άρχοντας
τους άντρες μεγαλώνει
Κάθετα κατά τις δώδεκα
κινάει να ζωγραφίσει
κορίτσια, αγόρια, σας περνά
πυρόξανθο καμβά φλογίζει

Στην επιτολή του αστερισμού
φθινοπωρινά ελπίζεις
κάτω απ’ την κάπα ο ζέφυρος
φυσά την χαραυγή σου

Δίπλα και μέσα ανάμεσα
πιο πάνω απ’ τις δυνάμεις
χιλιάδες πόσα ερωτήματα
διάφανα, αόριστα κι αληθινά μαζί
απάντηση καμία

Δύο μαζί είναι συνομωσία
φιγούρα της πάλαι ποτέ εποχής
ράθυμα στο δηλώνει
Σπίρτο σπαδίζει ο μυστήριος
το στόμα σου κλειδώνει

Σαν άπό μηχανής Θεός ο Ερζέ επίλογο σου δίνει
Όπως είσαι και όσο αντέχεις
με τον Μιλού και τον Τεν Τεν
αρχίζεις και σύ να τρέχεις







Mιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Η νεράϊδα Ζ στο βόρειο σέλας

Διαολεμένα στροβιλίζεσαι
σα ηλεκτρισμένη μέλισσα λουσμένη απ’ την γύρη

Μια στάλα από τα χιονισμένα μάτια της
όαση στους κόκκους της έρημης γής μου

Δίδυμοι ήλιοι ανήλικοι
ανθίζουν, χορεύουν στα χείλη της

Σπάει τo απόλυτο κενό
θρύψαλλα, τσίμπαλα, κοράλλια στα μαλλιά της

Την εκπνοή της γεύομαι στο μήλο του αδάμ μου
Τρέλα, χάνω τα λογικά μου

Γυμνή στο λιβαδότοπο
δροσιά πίνει απ’ τους ιβίσκους

Σα λυσσασμένος αίολος γαρμπής
στα σύννεφα με σηκώνει

Μέθυσε η νεράιδα στις ανθοκαλαμιές
λεβάντα, νερολούλουδα στολίζουν τον λαιμό της

Ιδρώτας ευώδιάζει θηλύκος από τον καλπασμό της


Τέσσερα ξωτικά ξυπόλυτα με πράσινα λοφία
τ’ ουράνιο τόξο κλέψανε μετά την καταιγίδα

Στα φτερά της φωτοσυνθέτουν
σχέδια που ιριδίζουν ελπίδες

Νιρβάνα αύρα την κοιμίζουνε
σμήνος οι λιβελούλες

Πάνω στο στήθος της
ιππόκαμπος φυλάει τον ναό της καρδιάς της


Στο γήινο σύμπαν μου είμαι ζωντάνος
στo όνειρο έχω πεθάνει

Μια ευχή σου ζητώ νεράιδα μου
κάνε τo όνειρο μου
να ζήσει στo όνειρο σου
Όταν ξυπνήσεις ξύπνα και μένα
στον κόσμο τον δικό σου







Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα