Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Έβδομη μέρα

Αίμα περιστεριού
Αγαλματένιος, μελανόλευκος

Σταυρόαριθμέ μου δεν έχω ανάσα
Παγωμένο είναι μου
κλείνω το τέλος μου

Μα τον πλούσιο δρόμο
Αλλοίμονο
Έβδομη μέρα ήταν

Εσείς παιδιά τρελά μεθυσμένα
αφήστε χώρο στις ψυχές

Άγγελοι ψάλλουν ακατανόητα
Μελώνουν πίνοντας σοδειά τ΄ ουρανού

Πυρκαγιά καίει στις φλέβες μου
αδερφέ μου δεν κοιμάμαι
μονάχα άνθη αμυγδαλιάς
βρέχουν το προσωπό μου

Βιάστηκες να με καλέσεις
μα είδες, ήρθα

Νιώθω ότι γυρίζω σπίτι μου
την μέρα της γιορτής μου

Πλήθος χελιδόνια ανεμοπορούν
φέρνοντας τ΄ονειρό μου







Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Ένθα ένθαπερ

Ένθα ένθαπερ αδιάκριτες σκιές συλλέγουν τα στοιχεία
Εργάτες με περίσσια όρεξη για επιπλέον αργία
την παραμύθα της Ιθάκης τους λένε τις πρώτες ώρες

Πιστοί μπιζάρουν στεντόρεια Χριστό και Παναγία
Αρειμάνια καπνίζουν οι ηλιομανείς πάνω στις αιώρες

Σταυρόλεξο μονολογώντας λύνει ο ασθενής
παρέα με το φάντασμά του
το τεύχος εφτά εβδομήντα

Μελαχρινό παιδί πουλάει φωτιά
αυτό χαμογελώντας
σε πρώην προσωκρατικό
που είναι γύρω στα ενενήντα.

Ανά δυάδες νεαροί
τις πεταλιές τους κάνουνε
σε περασμένο αιώνα

Μεσονύκτιος ωκεανός την ίσαλο γραμμή του
ανεβάζει έως τα σημάδια

Δούκας γητευτής κυριών βιάζει
το εγώ του από μικρή ηλικία
Συμμορία τα άψυχα αλητεύουν στα σκοτάδια

Στα εννιακόσα έναστρα
ένθα λόγο δίνουν οι μοίρες
ένθαπερ ο τζόκερ τις επροίκησε μ’ ένα σεντούκι λίρες

Επαναστάτης Μάιος
με το σφυρί χτυπάει τον ψεύτη

Μολύβι μέταλλα χυτά μυαλά ο κέλαδος σφραγίζει
Σε τόνο απείθαρχο στα τρία μέτρα τον αναθεματίζει

Πλάτη γυρνάει ο άγνωστος
απομακρύνεται από την δίνη

Ένθα οι σκέψεις σαν εξπρές
ένθα ένθαπερ πλησιάζουν s.o.s






Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Χρονοφαντασία

Σταγόνες από νύχτα στο μετωπό σου,
δύο βήματα και πέρασες την πύλη

Σοκάκι αδειανό το μετράς
Κλειστά παντζούρια υγρασία ορατή

"Γερμανική" ώρα φτάνεις στην νότια γωνία
Γυαλίζουν τα μάτια σου τώρα

Φυσάς πνοή στο μέταλλο
Ουρλιάζοντας καταπίνεις την ψυχή σου

Σκληροπυρηνικός ήχος το μυαλό σου μεθάει
ταξιδιώτη μου, κάτω από τον ουρανό όλα

Κάπνα γλυκειά, γυναικεία ανάσα, πάντα τα αναζητούσες
Ανατριχιάζει το κορμί σου, φιλμ ασπρόμαυρο η ζωή σου

Πέρασε τα δάχτυλα στα μαλλιά σου,
πλάνεψε το βλέμμα σου στον ορίζοντα,
πιες ανέμους και θύελλες,
κάρφωσε στον ήλιο κεραύνους,
πάτα βουνά και ερήμους

Αέναος κοσμοφύλακας, σχίζοντας τους αιώνες σου
μέχρι να ΄ρθεί το τέλος





Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα