Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

To σύνολο του ενός

Ανυπότακτο παιδί η βροχή
στην γκρίζα διαδρομή του
όλους μας κοροϊδεύει
Κορφές τσακίζει, χαλασμός,
τον λύκο αγριεύει
Φύλλα και χώμα αρώματα
χαστούκια μας μπατσίζει

Ανάσα καθάρια ο μεσημβρινός
νεογέννητου αναπνοή αναβλύζει

Θρασύς σκάει ο ήλιος στα μάγουλα
διαβήτης τον κυκλώνει
Πίσω μπροστά και χαμηλά
σ΄ αναμμένος έφηβος γυναίκες σας χαϊδεύει
Σκληρός αφέντης μ΄ άρχοντας
τους άντρες μεγαλώνει
Κάθετα κατά τις δώδεκα
κινάει να ζωγραφίσει
κορίτσια, αγόρια, σας περνά
πυρόξανθο καμβά φλογίζει

Στην επιτολή του αστερισμού
φθινοπωρινά ελπίζεις
κάτω απ’ την κάπα ο ζέφυρος
φυσά την χαραυγή σου

Δίπλα και μέσα ανάμεσα
πιο πάνω απ’ τις δυνάμεις
χιλιάδες πόσα ερωτήματα
διάφανα, αόριστα κι αληθινά μαζί
απάντηση καμία

Δύο μαζί είναι συνομωσία
φιγούρα της πάλαι ποτέ εποχής
ράθυμα στο δηλώνει
Σπίρτο σπαδίζει ο μυστήριος
το στόμα σου κλειδώνει

Σαν άπό μηχανής Θεός ο Ερζέ επίλογο σου δίνει
Όπως είσαι και όσο αντέχεις
με τον Μιλού και τον Τεν Τεν
αρχίζεις και σύ να τρέχεις







Mιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Η νεράϊδα Ζ στο βόρειο σέλας

Διαολεμένα στροβιλίζεσαι
σα ηλεκτρισμένη μέλισσα λουσμένη απ’ την γύρη

Μια στάλα από τα χιονισμένα μάτια της
όαση στους κόκκους της έρημης γής μου

Δίδυμοι ήλιοι ανήλικοι
ανθίζουν, χορεύουν στα χείλη της

Σπάει τo απόλυτο κενό
θρύψαλλα, τσίμπαλα, κοράλλια στα μαλλιά της

Την εκπνοή της γεύομαι στο μήλο του αδάμ μου
Τρέλα, χάνω τα λογικά μου

Γυμνή στο λιβαδότοπο
δροσιά πίνει απ’ τους ιβίσκους

Σα λυσσασμένος αίολος γαρμπής
στα σύννεφα με σηκώνει

Μέθυσε η νεράιδα στις ανθοκαλαμιές
λεβάντα, νερολούλουδα στολίζουν τον λαιμό της

Ιδρώτας ευώδιάζει θηλύκος από τον καλπασμό της


Τέσσερα ξωτικά ξυπόλυτα με πράσινα λοφία
τ’ ουράνιο τόξο κλέψανε μετά την καταιγίδα

Στα φτερά της φωτοσυνθέτουν
σχέδια που ιριδίζουν ελπίδες

Νιρβάνα αύρα την κοιμίζουνε
σμήνος οι λιβελούλες

Πάνω στο στήθος της
ιππόκαμπος φυλάει τον ναό της καρδιάς της


Στο γήινο σύμπαν μου είμαι ζωντάνος
στo όνειρο έχω πεθάνει

Μια ευχή σου ζητώ νεράιδα μου
κάνε τo όνειρο μου
να ζήσει στo όνειρο σου
Όταν ξυπνήσεις ξύπνα και μένα
στον κόσμο τον δικό σου







Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Έβδομη μέρα

Αίμα περιστεριού
Αγαλματένιος, μελανόλευκος

Σταυρόαριθμέ μου δεν έχω ανάσα
Παγωμένο είναι μου
κλείνω το τέλος μου

Μα τον πλούσιο δρόμο
Αλλοίμονο
Έβδομη μέρα ήταν

Εσείς παιδιά τρελά μεθυσμένα
αφήστε χώρο στις ψυχές

Άγγελοι ψάλλουν ακατανόητα
Μελώνουν πίνοντας σοδειά τ΄ ουρανού

Πυρκαγιά καίει στις φλέβες μου
αδερφέ μου δεν κοιμάμαι
μονάχα άνθη αμυγδαλιάς
βρέχουν το προσωπό μου

Βιάστηκες να με καλέσεις
μα είδες, ήρθα

Νιώθω ότι γυρίζω σπίτι μου
την μέρα της γιορτής μου

Πλήθος χελιδόνια ανεμοπορούν
φέρνοντας τ΄ονειρό μου







Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Ένθα ένθαπερ

Ένθα ένθαπερ αδιάκριτες σκιές συλλέγουν τα στοιχεία
Εργάτες με περίσσια όρεξη για επιπλέον αργία
την παραμύθα της Ιθάκης τους λένε τις πρώτες ώρες

Πιστοί μπιζάρουν στεντόρεια Χριστό και Παναγία
Αρειμάνια καπνίζουν οι ηλιομανείς πάνω στις αιώρες

Σταυρόλεξο μονολογώντας λύνει ο ασθενής
παρέα με το φάντασμά του
το τεύχος εφτά εβδομήντα

Μελαχρινό παιδί πουλάει φωτιά
αυτό χαμογελώντας
σε πρώην προσωκρατικό
που είναι γύρω στα ενενήντα.

Ανά δυάδες νεαροί
τις πεταλιές τους κάνουνε
σε περασμένο αιώνα

Μεσονύκτιος ωκεανός την ίσαλο γραμμή του
ανεβάζει έως τα σημάδια

Δούκας γητευτής κυριών βιάζει
το εγώ του από μικρή ηλικία
Συμμορία τα άψυχα αλητεύουν στα σκοτάδια

Στα εννιακόσα έναστρα
ένθα λόγο δίνουν οι μοίρες
ένθαπερ ο τζόκερ τις επροίκησε μ’ ένα σεντούκι λίρες

Επαναστάτης Μάιος
με το σφυρί χτυπάει τον ψεύτη

Μολύβι μέταλλα χυτά μυαλά ο κέλαδος σφραγίζει
Σε τόνο απείθαρχο στα τρία μέτρα τον αναθεματίζει

Πλάτη γυρνάει ο άγνωστος
απομακρύνεται από την δίνη

Ένθα οι σκέψεις σαν εξπρές
ένθα ένθαπερ πλησιάζουν s.o.s






Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Χρονοφαντασία

Σταγόνες από νύχτα στο μετωπό σου,
δύο βήματα και πέρασες την πύλη

Σοκάκι αδειανό το μετράς
Κλειστά παντζούρια υγρασία ορατή

"Γερμανική" ώρα φτάνεις στην νότια γωνία
Γυαλίζουν τα μάτια σου τώρα

Φυσάς πνοή στο μέταλλο
Ουρλιάζοντας καταπίνεις την ψυχή σου

Σκληροπυρηνικός ήχος το μυαλό σου μεθάει
ταξιδιώτη μου, κάτω από τον ουρανό όλα

Κάπνα γλυκειά, γυναικεία ανάσα, πάντα τα αναζητούσες
Ανατριχιάζει το κορμί σου, φιλμ ασπρόμαυρο η ζωή σου

Πέρασε τα δάχτυλα στα μαλλιά σου,
πλάνεψε το βλέμμα σου στον ορίζοντα,
πιες ανέμους και θύελλες,
κάρφωσε στον ήλιο κεραύνους,
πάτα βουνά και ερήμους

Αέναος κοσμοφύλακας, σχίζοντας τους αιώνες σου
μέχρι να ΄ρθεί το τέλος





Μιχαήλ Κοσταντίν Κατερίνα